قطعا تمامی کارشناسان عرصه هنر و مخصوصا حوزه سینما بر این عقیده استوارند که سینما بدون مخاطب عام و مردم سینما نیست و شکل نمیگیرد و به عبارت دیگر سینما با مردم معنا پیدا می کند.
از روی دیگر می توان مدعی شد سینما تنها مدیوم هنری که نمیتواند مخاطب آن را کشف کند و مخاطب در سینما به قدری مهم است که چندی پیش خبر رسیده بود که یک فیلمساز به دلیل نفروختن فیلمش خودکشی کرد! چراکه فیلمساز فیلم می سازد که مردم آن را تماشا کنند و اگر این اتفاق رخ ندهد می تواند برای او یک شکست مطلق محسوب شود.
اما مشکلی که این روزها گریبان سینمای ما را گرفته است، تسلط سیاست بر فضای سینماست. سینما دو بُعد اجتماعی و رویا پردازانه دارد که بُعد اجتماعی آن اسیر دعواهای سیاسی است و تا زمانیکه سینما زیر یوق دولت باشد باید انتظار چنین دیدگاه هایی را نیز داشت.
اتفاقات امروز در سینما که نمونه آن مدتی و در جریان نامه افشاگرایانه مهدی فخیم زاده در رابطه با خانه سینما به چشم آمد، به خوبی نشان می دهد که لج و لجبازی و برخی منافع شخصی در سینما بر منافع ملی و عمومی ارجحیت پیدا کرده است. امروز در سینما کسی به میل مخاطب نگاه نمی کند که اگر نگاه می کرد ماجرای ورود «شیار143» به جشنواره سی و دوم فجر تا آن حد حاشیه ساز نمی شد. فیلمی که سرانجام به جشنواره رسید و توانست نظر مثبت مردم را به خود جلب کند. همان فیلمی که در نگاه اول از دید هیئت انتخاب مغفول مانده بود و این نشان می دهد که چه اختلاف زیادی است بین نظر مردم و کسانی که دایه مردم شناسی دارند!
چون سینمای ما دولتی است، حائل بین مردم و فیلم قرار میگیرد و ارتباط بین سینما و مردم از بین می رود. سینمایی که سفارش و خط آن را دولت می دهد به طور قطع سینمای خنثی خواهد بود و باید اذعان نمود که ذات سینمای دولتی اشکال دارد چرا که حمایت در تولید را به حمایت در اکران تبدیل می کند.
از سوی دیگر وقتی سینماگر برای ابراز وجود مجبور باشد بر اساس سلیقه دولت فیلم بسازد و نه بر اساس سلیقه مخاطب، قطعا سینما در مسیر نزول گام بر می دارد و مخاطب نیز از آن استقبال نمی کند. وقتی سینماگر ما دغدغه مخاطب نداشته باشد، بر اساس نیازهای او فیلم را پالایش نمی کند و در نتیجه این ارتباط قطع می شود.
به نظر می رسد در روزهایی که روحانی شعار «واگذاری هنر به اهالی هنر» را می داد باید به این روزها هم فکر می کرد که عده ای از دولت به جان سینما افتاده اند و اجازه نمی دهند سینما برای مخاطب باشد و امروز شاهدیم که سینما به اسارت دولت در آمده است.
